 | 
Klik hier voor de kaart van Groningen met daarop de kerkhoven en begraafplaatsen die in het boek beschreven worden.
Als bloemen bij het graf
Zo zou je de grafpoëzie kunnen noemen, die is uitgestrooid over de kerkhoven en begraafplaatsen op het Groningerland.
Ze is een vorm van piëteit, die de tijden trotseert.
Bloemen verwelken, de poëzie blijft, al moeten de letters soms wat worden “opgehaald”.
Ze bepaalt ons, bezoekers van kerkhoven en begraafplaatsen, bij een stukje familiegeschiedenis, die meer is dan alleen een naam en een paar jaartallen.
In het grafdicht, hoezeer het soms taalkundig ook rammelt, opent zich een wereld aan emotie. |
Wat mogelijkerwijze bij het leven nooit is gezegd, staat hier zwart op wit.Een aantal van die grafdichten heb ik als bloemlezing verzameld in mijn tochten over het Groningerland. Langs kronkelige wegen en over oude kerkenpaden voerden die tochten naar oude kerkjes en verstilde dodenakkers.
Tochten, die mij bepaalden bij eindigheid en eeuwigheid en voerden naar plekken, waar mensen afscheid namen van wie hun dierbaar was. In de grafdichten laten ze ons delen in hun verdriet, hun dankbaarheid, hun hoop en hun verwachting.
Buiten de provincie treft men ook grafdichten aan, maar veel minder talrijk.
Niet alleen de aantallen, ook de poëzie zelf wekt enige verbazing in een gebied, waar mensen zich niet snel bloot geven en allerlei ontboezemingen doen.
Op de vragen, waarom hier en waarom zoveel, zullen nauwelijks sluitende antwoorden te geven zijn.
 De vraag naar het waarom van het bijeenbrengen van een aantal van die grafdichten is wat makkelijker te beantwoorden.
In de eerste plaats om te laten zien, dat er aan de mens niet alleen een buitenkant is, maar ook een binnenkant. Deze wordt even zichtbaar, wanneer de dood het leven binnentreedt.
In de tweede plaats om aandacht te vragen voor aspecten van ons cultureel erfgoed, die ook te vinden zijn op de kerkhoven met hun eeuwenoude kerken en op de begraafplaatsen van de dorpen en de steden.
Hoe nuchter Groningers ook mochten en mogen zijn, in de grafpoëzie lijkt die nuchterheid even terzijde geschoven.
Hoewel nuchterheid de grafpoëet niet altijd ontzegd kan worden:
De dood roept iedereen
Ziet hier maar om u heen
Hoe lang hij ons ook spaarde
Eens rust ons stof in d’aarde
Marten Mulder |
 |